PSY I KOTY
Bóg współdziala we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują...      Rzym. 8:28

Kontakt

Strona startowa

 


Pochodzenie


Fantastyczne teorie nt. pochodzenia kotów bez sierści przyczyniły się do tego, że zostały one nazwane SFINKSAMI. Ponieważ to właśnie sfinks jest symbolem zagadki i tajemniczości. Bardziej przyziemne fakty mówią, że pochodzą one od kanadyjskiej kotki domowej z Toronto...»

Wygląd


Kot średniej lub dużej wielkości, o niezbyt eleganckiej budowie, ale też niezbyt masywny. Musi mieć mocną szyję, szeroką klatkę piersiową i silnie uwydatniony brzuch, co wywołuje Wrażenie jakby zawsze był najedzony. Nie może wyglądać wszakże jak...»

Zdrowie i pielęgnacja


Obecne sfinksy cieszą się dobrym zdrowiem. Pani dr. Dorota Sumińska zaleca przy hodowli sfinksa przede wszystkim zdrowy rozsądek, obserwację oraz kierowanie się wiedzą i doświadczeniem wieloletnich hodowców. Jednocześnie każe zwracać uwagę na...»

Temperament


Ktoś powiedział, że jest to krzyżówka temperamentów dziecka, psa i małpy, a ja się z tym zgadzam. Skłonne do zabawy i łagodne w sposobie bycia. Bardzo silnie związane z człowiekiem, w nocy śpi w łóżku i pod kołdrą...»

Zdjęcia


Fotogaleria Sfinks Kanadyjski... »


Sfinks Kanadyjski


Punktacja podczas oceny

Głowa (forma-5, profil-5, kufa i broda-5, policzki-5, kształt oczu-5) 25 pkt.
Uszy (kształt, wielkość i umiejscowienie) 10 pkt
Korpus (klatka piersiowa-10, brzuch-10, kark-5, łapy-5, ogon-5) 35 pkt.
Skóra (jakość, faktura, zmarszczki) 25 pkt.
Kondycja 5 pkt.

Pochodzenie


Fantastyczne teorie nt. pochodzenia kotów bez sierści przyczyniły się do tego, że zostały one nazwane SFINKSAMI. Ponieważ to właśnie sfinks jest symbolem zagadki i tajemniczości. Bardziej przyziemne fakty mówią, że pochodzą one od kanadyjskiej kotki domowej z Toronto, której w 1962 roku urodziły się 2 łyse kocięta.

Natychmiast wzbudziły one zainteresowanie hodowców. We wczesnych latach 70-tych rozpoczęto pierwsze programy hodowlane. Ścisła współpraca hodowców ze Stanów Zjednoczonych, Kanady i Holandii, doprowadziła do tego, że w 1998 roku został zarejestrowany przez CFA pierwszy osobnik tej rasy.


Wygląd


Kot średniej lub dużej wielkości, o niezbyt eleganckiej budowie, ale też niezbyt masywny. Musi mieć mocną szyję, szeroką klatkę piersiową i silnie uwydatniony brzuch, co wywołuje Wrażenie jakby zawsze był najedzony. Nie może wyglądać wszakże jak upasiony. Wygląda na bezwłosego. Skóra w dotyku ciepła, aksamitna, brzoskwiniowa. Dopuszczalne jest krótkie owłosienie na nosie, uszach, ogonie.

Głowa jest średniej wielkości, w kształcie spłaszczonego klina. Rzucają się przy tym w oczy mocno wystające kości policzkowe i silnie wykształcona mordka z wyraźnie zaznaczonymi poduszeczkami na wąsy. Większość sfinksów wcale nie ma wąsów, a u niektórych są ich resztki. Sfinksy amerykańskie mają bardzo krótkie głowy ponieważ były krzyżowane wyłącznie z devonami i amerykańskimi kotami krótkowłosymi.

Uszy duże i sterczące, szerokie u nasady i szeroko otwarte. Oczy duże, szeroko rozwarte, są ustawione lekko skośnie i w dużej odległości od siebie. W kształcie cytryny i w kolorze harmonizującym z umaszczeniem. Kończyny mają właściwe proporcje do reszty ciała, tylne nieco dłuższe od przednich, dobrze umięśnione. Stopy owalne z długimi i wysmukłymi palcami. Opuszki łap sfinksów są silniej rozwinięte niż u przedstawicieli innych ras, tak że wyglądają ja nadmuchane.


Zdrowie i pielęgnacja


Obecne sfinksy cieszą się dobrym zdrowiem. Pani dr. Dorota Sumińska zaleca przy hodowli sfinksa przede wszystkim zdrowy rozsądek, obserwację oraz kierowanie się wiedzą i doświadczeniem wieloletnich hodowców.Jednocześnie każe zwracać uwagę na:

- oczy
pozbawione rzęs, mają problem z fruwającym w powietrzu kurzem i pyłkami. Lekko przymrużone i oczyszczające się oczy sfinksa to norma, pod warunkiem, że spojówki nie są spuchnięte i różowe a wyciek nie jest ropny. Łzy kota tej rasy przypominają przejrzystą galaretkę, a to dlatego, że gęstnieją nie mogąc wsiąknąć w futerko. Trzeba tę wydzielinę codziennie usuwać.

- uszy
łyse ucho pozbawione włosków, które tworzą filtr dla zanieczyszczeń, wytwarza wielkie ilości woszczyny, która jest naturalną barierą dla bakterii, grzybów i wirusów. Wydzielina jest ciemnobrązowa, lepka lecz bez zapachu. Trzeba je oczyszczać z nadmiaru wydzieliny, ale tylko małżowinę, a nie kanał słuchowy, używając do tego wacika nasączonego obojętnym tłuszczem. Nadmierna gorliwość w toalecie uszu i dłubanie w nich aż do uzyskania „połysku”, może doprowadzić do stanu zapalnego.

- łapy
gruczoły łojowe i potowe najobficiej występują w przestrzeniach międzypalcowych, tam kot się "poci". U owłosionego kota wydzielina gruczołów rozprowadzana jest na sierści łapek, a u sfinksa gromadzi się wokół pazurka, i w kontakcie z powietrzem nabiera ciemnej barwy. Wystarczy oczyścić pazurki przy ich obcinaniu.

- zęby i dziąsła
dość często występuje resorpcyjna nadżerka okolicy szyjki zęba, prowadząca do nadmiernego rozrostu dziąsła i z czasem, odłamania korony zęba. Trzeba często kontrolować stan jamy ustnej i karmić tak, aby musiały gryźć, a nie tylko łykać.

- rozród
szczególnie w ciągu pierwszego tygodnia życia śmiertelność kociąt jest wysoka Zdarza się również obumieranie płodów w łonie matki, co powoduje kłopoty podczas porodu. Kotki tej rasy raczej nie są wprawnymi matkami. Koniecznie trzeba towarzyszyć im przy porodzie, aby zająć się noworodkami. Mama sfinks nie za bardzo dba o higienę swojego potomstwa ani o to aby maluchy najadły się do syta.


Temperament


Ktoś powiedział, że jest to krzyżówka temperamentów dziecka, psa i małpy, a ja się z tym zgadzam.

Skłonne do zabawy i łagodne w sposobie bycia. Bardzo silnie związane z człowiekiem, człowiekiem nocy śpi w łóżku i pod kołdrą. Na swój koci sposób próbuje nawiązać kontakt z właścicielem, a skala dźwięków jaką potrafi z siebie przy tym wydobyć jest bardzo obszerna.

Przy czym nie jest to kot hałaśliwy. Są to charakterystyczne dla sfinksa mruknięcia i miauknięcia o różnej tonacji i częstotliwości. Potrafi wręcz natarczywie domagać się naszej uwagi i pieszczot. Chętnie wyleguje się na kolanach i mruczy przy tym dość głośno. Spokojny i odważny, dzięki czemu nie jest kłopotliwy w podróży i nie stresują go noclegi w obcym miejscu, jeżeli jest z nim tylko jego ukochany opiekun. Trochę gamoniowaty, może poczynić niezłe szkody na półce z niezabezpieczonymi bibelotami.


 


 

Syjam Cornish Rex Maine Coon Burma Basenji